رباعی شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به مقایسه شمع و پروانه می‌پردازد و بیان می‌کند که شمعی که جلوه‌ای از محبت و عشق تو دارد، نمی‌تواند به اندازه عشق تو نورانی باشد. همچنین، او از زیبایی‌های عشق و وصال سخن می‌گوید و به زلف معشوق اشاره می‌کند که همچون قندیل در شب عشق می‌درخشد.
شمعی که چو پروانه بود نزد تو کسنتوان چو چراغ پیش تو داد نفس
هوش مصنوعی: شمعی که مثل پروانه به دور تو میچرخد، هیچکس نمی‌تواند نفسش را مانند چراغی که در حضورت میتابد، به تو تقدیم کند.
با مشعلهٔ عشق تو با دست عسسقندیل شب وصال تو زلف تو بس
هوش مصنوعی: با شعلهٔ عشق تو، قندیل شب وصال تو را با دستان نگهبان میسازم و زلف تو را به چنگ میآورم.