رباعی شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، سخن از زیبایی و دلکشی یک حورا (زن یا معشوق) است که از دریچهای مشبک با لطافت و خوشزبانی با شاعر صحبت میکند. زیبایی او چنان نمایان است که مانند نوری درخشنده از تنور میتابد.
با من ز دریچهای مشبک دلکشاز لطف سخن گفت به هر معنی خوش
هوش مصنوعی: با من از طریق یک پنجره زیبا و مشبک، با محبت و لطف صحبت کرد و با هر معنایی که دلنشین بود، گفتگو کرد.
میتافت چنان جمال آن حوراوشکز پنجرهٔ تنور نور آتش
هوش مصنوعی: چشمهای زیبای آن دختر مانند نور آتش از دل تنور میتابید.