رباعی شمارهٔ ۲۲۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی‌های معشوقه خود اشاره می‌کند. او از خوشبو بودن عارض (چهره) و چشمان پرشور او می‌گوید و به زیبایی زلف‌های سیاه او نیز اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر عشق و احساسات شدید خود را از طریق تحسین زیبایی معشوقه‌اش بیان می‌کند.
ای عارض گل پوش سمن پاش تو خوشای چشم پر از خمار جماش تو خوش
هوش مصنوعی: ای چهرهی زیبا و معطر مثل گل، تو خوشحالی و چشمان غنودهی تو نیز بسیار دلربا و زیباست.
ای زلف سیه فروش فراش تو خوشبر عاشق پر خروش پرخاش تو خوش
هوش مصنوعی: ای زلف سیاه تو، بانو! خدمتی که به عاشق میکنی، بسیار دلپذیر و دلنشین است. عشق پرشور او هم در کنار تو، بسیار زیبا و خوب مینماید.