رباعی شمارهٔ ۲۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رنج و غم واقعی زندگی صحبت می‌کند و می‌گوید که همه ما تلاش می‌کنیم تا این غم‌ها را از خود دور کنیم. او به نوعی به تجربه‌های تلخی که در طول زمان کسب کرده‌ایم اشاره دارد و به عمل‌های عاقلانه‌ای که انجام داده‌ایم، پرداخته و در نهایت به این نکته می‌رسد که از امید به آینده، به سرمایه‌گذاری بر روی کارهای جدید پرداخته‌ایم.
راحت همه از غمی برانداخته‌ایمدر بوتهٔ روزگار بگداخته‌ایم
هوش مصنوعی: همه به راحتی از غم خود رهایی یافتهایم و در چالشهای زندگی همچون آتش گداختهایم.
کاری نو چو کار عاقلان ساخته‌ایمنقدی به امید نسیه در باخته‌ایم
هوش مصنوعی: ما کار جدیدی مانند کار خردمندان ایجاد کرده‌ایم و برای به دست آوردن چیزی در آینده، اکنون هزینهای را پرداخت کرده‌ایم.