رباعی شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که با وجود تمام تلاش‌ها و جستجوها، نمی‌تواند به چیزی برسد که با تو بودنش همراه نباشد. او احساس می‌کند که حرفی در دل دارد که نمی‌تواند بیان کند و در عین حال، از طرف مقابل نیز درخواست دارد که به او بگوید چه کرده است که اینگونه از او دور شده است. به نوعی، این شعر به ارتباط و احساسات عدم اطمینان در روابط انسانی می‌پردازد.
آب ارچه نمی‌رود به جویم با توجز در ره مردمی نپویم با تو
هوش مصنوعی: هرچقدر که آب به سمت چشمه نمی‌رود، من با تو در راه انسانیت حرکت نمیکنم.
گویی که چه کرده‌ام نگویی با منآن چیست نکرده‌ای چگویم با تو
هوش مصنوعی: انگار که من چه کارهایی کرده‌ام، و تو نمیگویی که با من چه کار کردهای. حالا من چه بگویم به تو؟