رباعی شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: این بیت شعر به نوعی از جدایی و دلتنگی می‌پردازد. شاعر به عشق و نبود محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی بدون او بی‌معنی است. عقل و منطق در برابر غم محبوب ناتوان شده‌اند و جان انسان برای فراق او در حال گریه است. به عبارتی، شاعر بیان می‌کند که نبود محبوبش باعث دلشکستگی و اشک‌ریزی‌اش شده است.
ای بی تو دلیل اشهب و ادهم تواقبال فرو شد که برآمد دم تو
هوش مصنوعی: ای کسی که بدون تو همه چیز تیره و تار است، با آمدن تو روزگار به خوبی و خوشی درآمد.
دیوانه شدست عقل در ماتم توجان چیست که خون نگرید اندر غم تو
هوش مصنوعی: دیوانه شدهام از دلتنگی و غم حضورت. حالا جان چه ارزشی دارد که در غم تو اشکی نریزد؟