رباعی شمارهٔ ۳۴۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به احساس تنهایی و غم ناشی از دوری از مجلس خوشی و زیبایی می‌پردازد. او بیان می‌کند که دل مردی که به او نزدیک است، تحت تأثیر خوشی‌های مجلس تو قرار دارد، اما این خوشی به غم تبدیل شده است. در واقع، دل او یا در سوگواری برای خود است یا برای غم و اندوهی که از دوری تو بر جانش نشسته است.
ای مفلس ما ز مجلس خرم تودل مرد رهی را که برآمد دم تو
هوش مصنوعی: ای بیچاره، ما از مجلس شاداب تو غافل نیستیم، بلکه دل مردان ره با صدای تو شاد میشود.
شد بر دو کمان سنایی پر غم تویا ماتم دل دارد یا ماتم تو
هوش مصنوعی: دل سنایی پر از غم شده است، یا به خاطر اندوه خود اوست یا به خاطر غم تو.