رباعی شمارهٔ ۳۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لحظه‌ای زیبا و روح‌افزا اشاره دارد که در آن دل‌ها به آرامش می‌رسند. شاعر به یادآوری روزی می‌پردازد که انسان‌ها بدون دلیل و به دور از قضاوت، به دشمنی و خصومت با یکدیگر می‌پردازند و در این لحظه، خداوند در قلب بندگان خود حضور دارد.
جایی که نمودی آن رخ روح‌افزایبنمای دلی را که نبردی از جای
هوش مصنوعی: جایی که زیبایی و لطافت چهرهات را نشان میدهی، دل کسی را نشان بده که از جایش حرکت نکرده است.
ز آنروز بیندیش که بی‌علت و دایخصمی دل بندگان کند بر تو خدای
هوش مصنوعی: از آن روزی فکر کن که بدون هیچ دلیلی، خداوند دل بندگان را نسبت به تو خالی و بیعلاقه میکند.