رباعی شمارهٔ ۳۹۴
هوش مصنوعی: این ابیات به وصف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته‌اند. شاعر می‌گوید که همیشه چرخ و زمان در خدمت اوست و زیبایی معشوق همچون آفتاب در درونش می‌تابد. هر روز مانند مه به خانه‌ای می‌رود، اما می‌پرسد تا کی ستاره‌ای که شگفت‌انگیز و دلربا است، می‌خواهد به همین شکل بماند. به نوعی ابراز yearning و خواسته برای تغییر و تنوع در حال و هوای عشق است.
هست از دم من همیشه چرخ اندر دیوز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
هوش مصنوعی: همیشه در سایه نفس من، چرخ زمان در حال گردش است و بخاطر زیبایی تو، آفتاب در دل خود خجالت میکشد.
هر روز چو مه به منزلی داری پیآخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی
هوش مصنوعی: هر روز مانند ماه به سراغ منزلت میآیی، اما بالاخره به پایان میرسی. پس تا کی باید مانند ستاره‌ای شاداب و بازیگوش باشی؟