رباعی شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: این اشعار به ما می‌گوید که چرا باید نگران وضعیت و مشکلات زندگی باشیم، چرا که این زندگی زمینی تنها یک جسم فانی است. شاعر از ما می‌خواهد که بیش از حد به اندیشیدن درباره مسائل دنیوی نپردازیم و از این زندگی مادی و سختی‌هایش دوری کنیم. به عبارتی، او ما را به رهایی از نگرانی و تفکر بیش از حد در مورد مشکلات دعوت می‌کند.
تا چند ز جان مستمند اندیشیتا کی ز جهان پر گزند اندیشی
هوش مصنوعی: چقدر باید به حال بیچارگان فکر کنی و تا کی باید نگران آزارهای دنیای بیرونی باشی؟
آنچ از تو توان شدن همین کالبدستیک مزبله‌گو مباش چند اندیشی
هوش مصنوعی: هر چه از تو ممکن است، همین جسم و ظاهرت است. پس زیاد فکر نکن که چه حرفها یا ایدههایی باید بزنی.