رباعی شمارهٔ ۴۰۱
هوش مصنوعی: این چهار خط از شاعر به بیان احساسات ناامیدی و چشیدن طعم تلخ زندگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌های طبیعی مانند عود بهشت و ابر، از وضعیت خود و رنج‌هایی که متحمل شده صحبت می‌کند. او از بیدی می‌پرسد که تا کی همچنان در درد و رنج خواهد ماند و با کنایه به رنگ‌ها، تضادهای احساساتش یعنی امید و ناامیدی را ابراز می‌کند. در کل، این اشعار به بررسی عواطف پیچیده و گذرا در زندگی می‌پردازد.
ای عود بهشت فعل بیدی تا کیوی ابر امید ناامیدی تا کی
هوش مصنوعی: ای خوشبوترین و خوشعطر، این دوران خوشی و شادابی تو چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ و ای امیدی که به دلها مینشانی، ناامیدی تا چه زمانی بر دلها سایه خواهد انداخت؟
کردی بر من کبود رخ زرد آخرای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی
هوش مصنوعی: ای کاش که تو به من ننگری، زیرا چهرهام زرد و کبود است. ای رنگین و سیاه، سپیدیات تا کی ادامه خواهد داشت؟