رباعی شمارهٔ ۴۰۲

هوش مصنوعی: این شعر از سنایی نشان‌دهنده‌ی درد و رنجی است که او از عشق و بیدادهایی که بر جانش می‌رود، احساس می‌کند. او از بی‌عدالتی و فریب در عشق سخن می‌گوید و به این فکر می‌کند که این وضعیت تا کجا ادامه خواهد داشت. به نوعی، سنایی از خالی شدن خود و از دست دادن همه چیز می‌گوید و در انتها از طرف مقابل می‌خواهد که به او بگوید این بازی دغل‌بازی چه زمانی به پایان می‌رسد.