رباعی شمارهٔ ۴۰۳
هوش مصنوعی: در شعری که ارائه شده، شاعر آرزو دارد که حتی اگر دنیا را به اندازه یک خاشاک (خاشه) داشته باشد، مانند دیگران به آن قماشه (پوشش) دست یابد. او همچنین از حالت خود به عنوان یک لولی (کسی که بی‌سرپرست و رهاست) سخن می‌گوید و به بدبختی خود اشاره می‌کند، به طوری که حتی اگر مرغی یا سگی برای همراهی داشته باشد، احساس تنهایی و فقدان را همچنان تجربه می‌کند. در کل، این شعر احساس ناامیدی و تنهایی شاعر را منتقل می‌کند.
گر دنیا را به خاشه‌ای داشتمیهمچون دگران قماشه‌ای داشتمی
هوش مصنوعی: اگر میتوانستم مانند دیگران در دنیا چیزهایی داشته باشم، حتی به اندازهی یک تکه نی (خاشه)، خوشحال بودم.
لولی گویی مرا وگر لولیمیکبکی و سگی و لاشه‌ای داشتمی
هوش مصنوعی: مرا همچون لولی تصور کن، وگرنه اگر مثل لولی نباشم، حتی میتوانم به شکل کبک، سگ یا یک جسد نیز درآیم.