رباعی شمارهٔ ۴۰۵
هوش مصنوعی: این ابیات از شاعر به مفهوم وجود و عدم وابستگی انسان به خوبی و بدی در زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر آمدن و رفتن او از خود او باشد، بدی نمی‌تواند سرمنشأ او باشد. همچنین تأکید می‌کند که در این دنیا پر از آزار و نابسامانی، نه به وجود آمده نه رفته و نه بدی را تجربه کرده است. در واقع، او به نوعی از خویشتن‌داری و بی‌تاثیری در شرایط اطرافش اشاره می‌کند.
گر آمدنم ز من بدی نامدمیور نیز شدن ز من بدی کی شدمی
هوش مصنوعی: اگر آمدن من از خود من بد است، به هیچ وجه نیامدهام. و اگر هم بودن من از خود من بد است، پس چگونه به وجود آمدهام؟
به زان نبدی که اندرین دهر خرابنه آمدمی نه شدمی نه بدمی
هوش مصنوعی: در این دنیا و زمانهی پرآشوب، نه وجود داشتم، نه از بین رفتم و نه به شکل بدی درآمدم.