رباعی شمارهٔ ۴۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از رنج و سختی‌های زندگی‌اش صحبت می‌کند و به کبر و خودخواهی دیگران اشاره می‌کند که همواره به او آسیب می‌زنند. او ابراز می‌کند که در هر روز با دلاوری‌هایی از طرف دیگران مواجه است و به نظر می‌رسد که این وضعیت پایان‌ناپذیر است. شاعر به نوعی از تحمل و آزمایش‌هایی که بر او روا می‌رود می‌گوید و حس تنهایی و آسیب‌پذیری‌اش را بیان می‌کند.
یک روز نباشد که تو با کبر و منیصد تیغ جفا بر من مسکین نزنی
هوش مصنوعی: هیچ روزی نباید باشد که تو با خودخواهی و غرور برخورد کنی و من بیچاره را آزار ندهی.
آن روز که کم باشد آن ممتحنیاز کوه پلنگ آری و در من فگنی
هوش مصنوعی: آن روزی که آزمونگر خالی از قدرت و توان باشد، شجاعت و نترسی خود را به او نشان میدهد و از دل و جان خود مراقبت می‌کند.