رباعی شمارهٔ ۴۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به سراغ مفهوم عشق و معانی نامشخص آن می‌رود. او ابتدا به بوسه‌ای اشاره می‌کند که بی‌معناست و سپس تشبیه‌هایی می‌آورد که نشان‌دهنده پیچیدگی احساسات انسانی است. در نهایت، از دیگران می‌پرسد که این معنی را از کجا می‌توان یافت، در حالی که خود را در دنیایی بی‌معنا احساس می‌کند.
گفتم چو لبی بوسه ده‌ای بی‌معنیخود چون زلفی پر گره‌ای بی‌معنی
هوش مصنوعی: گفتم وقتی روزی کسی لبهای تو را میبوسد، آیا این کار برای تو معنایی دارد؟ تو مانند گیسوانی پر از گره، بی‌معنی و سردرگم هستی.
گفتی ز که یابیم به‌ای بی‌معنیبا ما تو برین دلی زه‌ای بی‌معنی
هوش مصنوعی: تو پرسیدی که از چه کسی چنین بی‌معنی بیابیم، در حالی که خودت هم در این دل شگرف، ناآشنا و بیمعنیای داری.