رباعی شمارهٔ ۴۲۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و ویژگیهای انسانی میپردازد. شاعر احساسات را به آب تلخ و نای بیصدا تشبیه میکند و آنها را به بیوفایی روزگار و مکر و فریب تشبیه میکند. این تصاویر نمایانگر درد و تلخی زندگی و ناپایداری روابط است.
ای شور چو آبکامه و تلخ چو میچون نای میان تهی و پر بند چو نی
هوش مصنوعی: ای شوق، مانند آبی زلال و در عین حال تلخ مثل شراب، همچون نی هستی که درونش خالی است و در عین حال پر از صداها و نغمهها.
بی چربش، همچون جگر و سخت چو پیبد عهد چو روزگار و مکروه چو قی
هوش مصنوعی: بدون نرمش و انعطاف، مانند جگر خشک و سخت میشوم، مانند روزگار نامناسب و حیلگر که کارهای ناپسند انجام میدهد.