رباعی شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که عشق معشوقش، راه زندگی‌اش را هموار کرده و او را درگیر کرده است. این عشق و اشتیاق درون او به قدری عمیق است که حتی اگر از دلش آهی هم برآید، دیگر چیز دیگری جز جانش در آن نخواهد بود. به عبارت دیگر، احساسی عمیق و تنگناهای عشق را به تصویر می‌کشد.
تا شد صنما عشق تو همراه رهیدرهم زده شد عشق و تمناه رهی
هوش مصنوعی: بعد از اینکه عشق تو به همراه من شد، عشق و آرزو به هم پیچیده و در هم تنیده شدند.
چونان شد اگر ازین دل آهی نزنمجز جان نبود تعبیه در آه رهی
هوش مصنوعی: اگر به دل من حالتی دست دهد و آهی نزنم، در واقع هیچ چیزی جز جان من در این آه گنجانده نشده است.