شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف سختی‌ها و رنج‌هایی می‌پردازند که مادر شاعر هنگام بارداری و در زمان حاملگی متحمل شده است. شاعر مادر را به بلندی درختی تشبیه می‌کند که در حال زحمت و رنج زمین را می‌کند. همچنین، اشاره می‌کند که این رنج‌ها باعث شده‌اند که در نهایت مادر به دنیا آوردن او را با درد و مشقت همراه کند و تعبیر می‌شود که این رنج‌ها از طرف دیگران نادیده گرفته شده است. به طور کلی، ابیات به ستایش مادر و تقدیر از فداکاری‌ها و زحمات او می‌پردازند.
ای روی زردفام تو بر گردن نزارهمچون بلندنی که بود بر بلندیی
هوش مصنوعی: چهره زردت بر گردن نحیف من مانند بلندی است که بر ارتفاعات قرار دارد.
آنگه که مادر تو ترا داشت در شکمهر ساعتی ز رنج زمین را بکندیی
هوش مصنوعی: زمانی که مادرت تو را در شکم داشت، هر لحظه از رنجهای این دنیا کاسته میشد.
نه ماه رنجت از چه کشید او که بعد از آناز کس همی فگند که از کون فگندیی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخصی به خاطر سختی‌ها و مشکلاتی که دیگران تحمل کردهاند، به آنها احترام میگذارد. او در نهایت میفهمد که این سختی‌ها اثرات عمیقی بر زندگی و شخصیت افراد میگذارند و ممکن است باعث ایجاد تغییراتی در رابطهها و دیدگاهها شود.