شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این بیت در مورد ستم و ناعدالتی سخن می‌گوید که بر انسانیت و دنیا وارد آمده است. شاعر به جهانی اشاره می‌کند که به دلیل ستمگری‌ها و آلودگی‌ها به قفسی برای انسان‌ها تبدیل شده است. او از پیامدهای این ظلم بر کودکان و نسل‌های آینده صحبت می‌کند و می‌گوید که تا روز قیامت، هیچ چیزی به اندازه وجود این ظلم و آلودگی در عالم نجس نخواهد بود. در نهایت، این اثر نشان‌دهنده ناراحتی عمیق شاعر از وضعیت بشر و جامعه است.
ای که اطفال به گهواره درون از ستمتسور نادیده بجویند همی ماتم را
هوش مصنوعی: ای کسی که بچهها در گهواره به خاطر ستم تو بیخبر از جشن و شادی به دنبال غم و اندوه میگردند.
قفسی شد ز تو عالم به همه عالمیاناینت زحمت ز وجود تو بنی‌آدم را
هوش مصنوعی: جهان به خاطر تو به قفس تبدیل شده و این درد و رنجی که نه تنها انسان‌ها، بلکه تمامی موجودات را تحت تاثیر قرار داده، از وجود تو ناشی میشود.
وه که تا روز قیامت پی آلایش ملکطاهری از تو نجس‌تر نبود عالم را
هوش مصنوعی: آه که تا روز قیامت هیچ چیزی در عالم نجس‌تر از تو نیست، هرچند که خاندان ملک طاهر از تو پاکتر است.