شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دردی که از گفتار یک پزشک تجربه کرده صحبت میکند. او به شکر فروش اشاره میکند و میگوید که کلمات نادانی او هوش و آگاهیاش را تحت تأثیر قرار داده است. از این پس، توجه و تمرکزش به چهره و سخنان آن شخص معطوف شده است.
تلخ کرد از حدیث خویش طبیبدوش لفظ شکرفروش مرا
هوش مصنوعی: دیشب، با حرفهایش مرا به شدت ناراحت کرد و به نوعی تلخی بخشید، مانند کسی که شکر میفروشد ولی خودش طعم تلخی دارد.
از دو لب داد جهل خویش به منوز دوزخ برد باز هوش مرا
هوش مصنوعی: من از حرفهای نادانانهات، جهل و بیخبریات را دریافت کردم و حالا از عذاب دوزخ، آگاهیم را باز پس گرفتهام.
زین پس از طلعت و مقالت اوگوش و چشمست چشم و گوش مرا
هوش مصنوعی: پس از این، زیبایی و سخن او برای من چشمی و گوشی است که تنها به او مینگرم و گوش میسپارم.