شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این ابیات به وضوح به نقص‌های ادراکی انسان‌ها اشاره دارند. شاعر می‌گوید که اگر کسی نمی‌تواند واقعیات را ببیند یا بشنود، مشکل از خود اوست نه از دنیا. در نهایت، به آن فرد پیشنهاد می‌شود که اگر قادر به درک سخنان نیست، بهتر است به جایی دیگر برود تا شاید بتواند به حقیقت نزدیک‌تر شود.
آن تو کوری نه جهان تاریکستآن تو کری نه سخن باریکست
هوش مصنوعی: تو همیشه متوجه دنیا نیستی و به نظر میرسد که در تاریکی هستی، و تو نمیشنوی که چه سخنانی گفته می‌شود، انگار صدای آنها برایت واضح نیست.
گر سر این سخنت نیست بروروی دیوار و سرت نزدیک‌ست
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی به حرفهایت فکر کنی، برو روی دیوار بنشین و سر خودت را نزدیک کن.