شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به عظمت و مهربانی خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر از بخشش‌های او قطره‌ای نرود، هیچ چیز از او کم نخواهد شد. همچنین بیان می‌کند که در مجلسی که خداوند باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند از بخل و حسادت چیزی بگیرد و همه نیکو و شایسته خواهند بود. به تندی استدلال می‌کند که اگر خداوند مانند ابر بی‌باران باشد، کسی از او بهره‌مند نمی‌شود و نویسنده همه‌چیز را به نور آفتاب و بخشش خداوند تشبیه می‌کند.
چه ممسکی که ز جود تو قطره‌ای نچکداگر در آب کسی جامهٔ تو برتابد
هوش مصنوعی: این بیت به بیان فضایل فردی با سخاوت میپردازد. می‌گوید که اگر کسی با بزرگواری و جود شما روبرو شود، حتی به اندازه یک قطره هم از بخشش شما کاسته نخواهد شد. به عبارت دیگر، سخاوت شما به قدری فراوان است که هیچ چیزی نمی‌تواند آن را کم کند، حتی اگر کسی بخواهد از آن بهرهبرداری کند.
به مجلسی که تو باشی ز بخل نگذاریکه رادمردی از آن صدر نیکویی یابد
هوش مصنوعی: در مجلسی که تو حضور داشته باشی، بخل و دریغ وجود نخواهد داشت و شکوفایی و نیکی از آنجا به دست خواهد آمد.
به ابر برشده مانی بلند و بی‌بارانکدام زایر و شاعر سوی تو بشتابد
هوش مصنوعی: کیست که مانند ابرهای بدون باران، در جستجوی تو به قلهها بیفتد و نزد تو بیاید؟
کو خود نباری و بر هیچ خلق نگذاریمر آفتاب فلک را که بر کسی تابد
هوش مصنوعی: اگر خود را بر دوش کسی نگذاری و باری برای دیگران نباشی، مانند آفتاب هستی که بر کسی نمیتابد و تنها به خود میتابد.