شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع تصوف و حقیقت عشق می‌پردازد. شاعر به مخاطب می‌گوید که در دنیای تصوف، تصنع و تکلف جایی ندارد و بهترین راه برای درک حقیقت، خود را بی‌پرده و ساده به عشق بسپارد. او به صراحت بیان می‌کند که اگر از حقیقت عشق غافل شوی، نمی‌توانی از زیبایی‌ها و معانی عمیق زندگی آگاه شوی. لذا، توصیه می‌کند که در این مسیر از توقف و شکیبایی دوری کنند و به‌دنبال جستجوی صادقانه حقیقت باشند.
ای آنکه ترا در تو تویی نیست تصرفآن به که نگویی تو سخن را ز تصوف
هوش مصنوعی: ای آن کس که خود را در وجود تو نمیتوان یافت، بهتر است که در این باره سخن نگوئی و در مسائل عرفانی و صوفیانه تصرف نکنی.
در کوی تصوف به تکلف مگذر هیچزیرا که حرامست درین کوی تکلف
هوش مصنوعی: در راه عرفان و تصوف، بدون زحمت و تظاهر قدم نگذار، زیرا که در این مسیر، تظاهر و خودنمایی ناپسند است.
در عشوهٔ خویشی تو و این مایه ندانیای دوست ترا از تو تویی تست تخلف
هوش مصنوعی: دوست عزیز، در اینجا اشاره به زیبایی و جذبهای است که در وجود تو نهفته است. اما بر این باور نیستی که این ویژگیها منشأ اصلی وجود خودت هستند. به عبارت دیگر، تو از قدرت و ارزش خود بیخبری و نمیدانی که در عمق وجودت چه تواناییهایی نهفته است.
راهیست حقیقت که درو نیست تکلفزنهار مکن در ره تحقیق توقف
هوش مصنوعی: راهی وجود دارد که در آن هیچ گونه زحمتی نیست. پس مواظب باش که در مسیر جستجو و تحقیق، متوقف نشوی.
می‌نشنود امروز سنایی به حقیقتبگرفت به اسرار ره عشق و تعنف
هوش مصنوعی: امروز سنایی به حقیقت میرسد و به رازهای عشق و گوشهگیری پی میبرد.
گر زین که اگر نشنوی ای دوست ازین پسبر شاهد یوسف نکنی قصهٔ یوسف
هوش مصنوعی: اگر تو از این ماجرا نشنوی، ای دوست، دیگر دربارهٔ داستان یوسف با زیباییهایش صحبت نخواهی کرد.