شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر بیان می‌کند که به رغم سختی‌ها و مشکلات روزگار، او از خود تقدیر می‌کند و زیر بار ذلت نمی‌رود. او خود را مانند پلنگی می‌داند که از ضعیف شدن و پذیرفتن ناامیدی پرهیز می‌کند. او همچنین به ارزش نفس و حیات خود اشاره می‌کند و نسبت به خواری و تنزل نفرت دارد، به ویژه در مقایسه با مادیات و چیزهای بی‌ارزش.
بجهم از بد ایام چنانکاز کمان ختنی تیر خدنگ
هوش مصنوعی: از بدی روزگار، به شدت دچار آسیب و سختی شدهام، مانند تیری که از کمان رها میشود.
گر به هر جور که آید بکشدمن پلنگم نکشم جور پلنگ
هوش مصنوعی: اگر به هر طریقی که بخواهند مرا بکشند، من مثل پلنگ خواهم جنگید و تسلیم نخواه شدم.
خواری و اسب گرانمایه مبادمن و این نفس عزیز و خر لنگ
هوش مصنوعی: نمیخواهم در زندگیام به ذلت بیفتم و با چیزهایی که ارزشمند نیستند مثل نفس خودم و یک الاغ ضعیف زندگی کنم.