شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به رابطه عمیق و دوطرفه خود با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هویت و وجودش به معشوق وابسته است و احساساتی نظیر زیبایی و عیب را به نوعی در آینه یکدیگر می‌بیند. معشوق برای او نماد دین و زیبایی است و هر سال او خود را برای او آماده می‌کند. به‌طور کلی، این شعر به ارتباط عشق و وابستگی میان دو فرد اشاره دارد.
تو مرا از نسب و جان و خرد خویش منیمن از آمیزش این چار گهر خویش توام
هوش مصنوعی: من از خویش و جان و عقل خودت هستم و تو هم از ترکیب چهار ویژگی ارزشمند منی.
تو همه روزه بیاراسته چون دین منیمن همه ساله برهنه شده چون کیش توام
هوش مصنوعی: تو هر روز خود را آرایش میکنی و من که پیرو تو هستم، در تمام سال به خاطر احترام به آئین تو، بیپوشش و عریان به سر میبرم.
پیش من حسن همانست که تو پیش منینزد تو عیب چنانست که من پیش توام
هوش مصنوعی: من برای من زیبایی همان چیزی است که تو برای من هستی، و برای تو نقص و عیبی که من برای تو هستم.