شمارهٔ ۱۲۹

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصی به نام خواجه می‌پردازد که در عین حال که ظاهری ثروتمند و برازنده دارد، از ویژگی‌های ناپسند و خصلت‌های منفی رنج می‌برد. شاعر با استفاده از عبارات «ولیکن» نشان می‌دهد که میان ظاهر و باطن خواجه تناقض وجود دارد: او نان می‌آورد اما به درستی می‌گذارد، دستش باز است اما بخیل است، مغز را پر می‌کند اما از فضول، دلش تهی است اگرچه به کرم می‌زند. خواجه مشغول دنیا است و حریص به مال ولی از راه حرام به آن می‌رسد و در نهایت زندگی‌اش حالتی ناپایدار و کم‌فروغ دارد. این شعر به نقد رفتارهای دوگانه و تهی‌بودن از ارزش‌های واقعی می‌پردازد.