شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این موضوع می‌پردازد که شاعران باید همواره برای بزرگداشت و ستایش دیگران آماده باشند. او به بزرگی و دانایی کسی که مدح او را سروده اشاره می‌کند و از بی‌دلیل مدح کردن و یا توهین کردن به دیگران انتقاد می‌کند. او می‌گوید که مدح بدون دلیل نادرست است و همچنین هجو کردن افراد نیز ناپسند است. به‌طور کلی، او بر این نکته تأکید دارد که ستایش و نقد باید با دقت و انصاف انجام شود.
خواهد که شاعران جهان بی صله همیباشند پیش خوانش دایم مدیح خوان
هوش مصنوعی: او میخواهد که شاعران در سراسر دنیا بدون ارتباط و دوستی با هم، همواره شعرهای مدح را بخوانند.
الحق بزرگوار خردمند مهتریستکورا کسی مدیح برد خاصه رایگان
هوش مصنوعی: راستی، فرد بزرگوار و دانا، بزرگی است که کسی به او در مدح و ستایش نمیپردازد، مخصوصاً بی‌دلیل.
مدحش چرا کنم که بیالایدم خردهجوش چرا کنم که بفرسایدم زبان
هوش مصنوعی: چرا باید از او ستایش کنم وقتی که عقل و درک مرا بالا برده است؟ و چرا باید زبانم را به سرزنش او سرگرم کنم وقتی که در برابر او ناتوانم؟
باشد دروغ مدح در آن خر فراخ کونباشد دریغ هجو از آن خام قلتبان
هوش مصنوعی: اگر دروغی درباره ستایش کسی گفته شود، همانند آن است که در گودالی عمیق قرار دارد. در این حال، زشتی و توهین به شخص دیگر همچون کمسخنی از یک نادان خواهد بود.