شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و وضعیت روحی شخصی می‌پردازد که درگیر درد و مسائلی است. شاعر می‌گوید که وجودش پر از دود و غم است و حس می‌کند که دیگران نمی‌توانند او را درک کنند. او اگرچه نشانه‌ای از نشاط ندارد، اما دایماً در حال شکرگزاری است. همچنین، اگر زندگی بر وفق مرادش نچرخد، نمی‌داند چه باید بگوید یا چه تصمیمی باید بگیرد. به‌طور کلی، شعر به تضاد بین امید و ناامیدی اشاره دارد.
بخور من بود دود درمنهچنین باشد کسی را کو درم نه
هوش مصنوعی: بخور من، و دود آن را بکش، چون حال کسی که در مال نیست، چنین میشود.
چو بی سیمم ولی دایم به شکرمتقاضا گر ملازم بر درم نه
هوش مصنوعی: اگرچه بیسیم و بدون ارتباط مستقیم هستم، اما همیشه در حال شکرگزاریام. اگر کسی میخواهد با من باشد، باید در کنارم بماند.
اگر گردون به کام من نگرددچه گویی بردهٔ خود بر درم نه
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت و تقدیر به خواستههای من پاسخ ندهد، پس چه معنا دارد که من از کسی انتظار داشته باشم؟