شمارهٔ ۱۸۰ - از زبان تیر خراس
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به کسی که دائما در حال لاف زنی و خودنمایی است، می‌گوید که چرا به سراغ او نمی‌آید و از احساسات واقعی خود سخن نمی‌گوید. او از شنیدن پندهایی سخن می‌گوید که اگر به جای او عمل کند، می‌تواند به موفقیت و مقام دست یابد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید راستی و حقیقت را در زندگی جستجو کرد تا بتوان به ثروت و قدرت رسید.
ای لاف زنی که هر کجا هستیقصه ز روزن و سرای آری
هوش مصنوعی: ای کسی که ادعا میکنی هر جا که هستی، داستانها و اخبار را از در و دیوار میگویی و روایت میکنی.
تا کی سوی من نه از ره غیرتاز بهر نظاره روی و رای آری
هوش مصنوعی: چقدر باید منتظرت بمانم تا با عشق و غیرت به دیدن من بیایی و زیباییام را تماشا کنی؟
پندی بشنو که تا چو مخدومممختار شوی گر آن بجای آری
هوش مصنوعی: به نصیحتی گوش کن که می‌تواند تو را به جایی برساند که مختار و انتخابگر باشی، اگر آن را درست به کار ببندی.
شو راستیی چو من به دست آورتا چرخ چو من به زیر پای آری
هوش مصنوعی: حقیقت را مانند من به دست آور، تا بتوانی دنیا را همانند من زیر پا بگذاری.