شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از دیدن وعدهای که داده شده، ابراز ناامیدی و نگرانی میکند. او به یاد پدر و مرثیهاش میافتد و از اینکه فرزند، همچون روزهای غمانگیز و تاریک به سوگ نشسته است، غمگین است.
شد دیدهٔ من سپید از وعدتآخر چو نکو نکو نگه کردی
هوش مصنوعی: چشمم از دیدن تو روشن و سپید شد، زمانی که آخرین وعدهات را به من دادی و با نگاهی زیبا به من نگاه کردی.
آخر بر مرثیهٔ پدر ما راهمچون ز بر درش سیه کردی
هوش مصنوعی: در پایان، بر عزاداری پدرمان، تو ما را مانند کسی که با کلی غم و اندوه در برابر در خانهاش ایستاده، سیاهپوش کردی.