بخش ۲۹ - قائد نفوس السالکین و نزهه قلوب المحققین
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناامیدی از زندگی در دنیای مادی و ظلمانی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در این دنیا انسان در بند و زندانی است و گفت‌وگوهایی که انجام می‌دهد، بی‌فایده و بدون نتیجه است. او به جست‌وجوهایی می‌پردازد که هیچ دستاوردی ندارند. شاعر تاکید می‌کند که باید از بند دل و هوا رها شود تا به کمال بینایی دست یابد و به عالم وحدت برسد. برای این کار، باید خود را به مقام عقل و فهم بالا برساند و با جدایی از دنیا، به حقیقت وجود و توحید نزدیک شود.
ای شده پای بست و زندانیاندرین خاکدان ظلمانی
هوش مصنوعی: تو در این دنیای تاریک و خاکی، به اسارت و وابستگی افتادهای.
تاکی این گفت و گوی پر باطل تاکی این جست و جوی بی حاصل
هوش مصنوعی: چقدر میخواهیم در این گفتوگوهای بی‌فایده حرف بزنیم و چقدر دیگر میخواهیم در جستوجوهای بینتیجه تلاش کنیم؟
راه رو راه، گرد گفت مگرد که به گفتار ره نشاید کرد
هوش مصنوعی: اگر در مسیر درست قرار داری، نباید به سخن کسی که به تو می‌گوید نرو توجه کنی، چرا که با گفتار نمیتوان از راه درست منحرف شد.
تا ز بند هوا برون نایی ندهندت کمال بینایی
هوش مصنوعی: زمانی که از چنگال تمایلات و خواستههای دنیوی رها نشوی، به حقیقت و کمال بینش دست نخواهی یافت.
نبری ره به عالم وحدت نتوانی زدن دم وحدت
هوش مصنوعی: اگر نتوانی به حقیقت و ماهیت یگانگی دست پیدا کنی، هرگز نمیتوانی درباره این یگانگی سخن بگویی و آن را درک کنی.
زین نشیمن سفر به بالاکنخویشتن را چو عقل والا کن
هوش مصنوعی: از این خانه فارغ شو و به سوی کمال خود برو، همانطور که عقل و خرد برتر را جستجو میکنی.
دم به تجرید زن‌که بی تجرید نرسد کس به عالم توحید
هوش مصنوعی: لحظهای در خود فرورفتگی ایجاد کن؛ زیرا بدون این فرورفتگی، هیچکس نمیتواند به حقیقت وحدت برسد.