بخش ۷ - ذکر حجّت قرآن
هوش مصنوعی: در این قطعه شعر، شاعر به مضامین عمیق دینی و شناخت حقیقی اشاره می‌کند. او از خداوند می‌خواهد که در روز قیامت، حقیقت جان او و وضعیت روحانی‌اش را ارائه دهد. شاعر به ناکامی خود در درک معانی واقعی قرآن و حقایق الهی اشاره می‌کند و از بی‌توجهی مردم به فهم عمیق معانی می‌نالد. او بیان می‌کند که زندگی‌اش تحت تأثیر هوای نفس و مشکلات روزمره است و به دنبال راهی برای درک صحیح و انصاف در زندگی است. در نهایت، شاعر خواهان توجه و رستگاری در روز حساب است و به تأمل در مفهوم واقعی کلام و خشوع در عبادت می‌پردازد.
باش تا روز عرض بر یزدانگلهٔ جان تو کند قرآن
هوش مصنوعی: منتظر بمان تا در روز قیامت، جان تو شکایتی از تو به خداوند بکند، همانطور که در قرآن آمده است.
گوید این ماحل مصدّق توچند باطل کشید بر حق تو
هوش مصنوعی: او میگوید این مقام و منزلت تو، چندین بار به اشتباه بر حق تو ظلم کرده است.
گوید ای کردگار می‌دانیآشکارا چنانکه پنهانی
هوش مصنوعی: میگوید: ای خالق، تو به وضوح و در خفا میدانی که چه میگذرد.
شب و روزم بخواند با فریادداد یک حرف من به صدق نداد
هوش مصنوعی: همه شب و روز با صدای بلند از من شکایت می‌کند، اما هیچیک از حرفهای من به صداقت پذیرفته نمیشود.
حق نحو و معانی و اعرابزو ندیدم به صدق در محراب
هوش مصنوعی: من هرگز در جایی که به نماز نشستهام، حقیقت و معانی و قواعد زبان را به درستی نمیبینم.
حنجره در سرود نیک آیدجامهٔ غم کبود نیک آید
هوش مصنوعی: صدای زیبا در نیایش خوب است و پوشش غمگین هم در جای خودش زیباست.
به جز از گفت و گوی دمدمه‌اینیست گوشی نصیب زمزمه‌ای
هوش مصنوعی: فقط در گفت و گوی آرام و نامحسوس، میتوان به شنیدن صدای دلنشینی امیدوار بود.
گه بخواندی مرا به راه مجازخیره بگشاده چون خران آواز
هوش مصنوعی: گاهی من را به راهی که حقیقت نیست، فرا میخوانی و در این مسیر، مانند خرها، فقط صداهایی بیمعنی از خود ساطع میکنم.
که بسی لاف زد به دعوی ماپس ندانست قدر معنی ما
هوش مصنوعی: بسیاری درباره مقام و ادعای ما سخن گفتند، اما نتوانستند ارزش واقعی کلام ما را درک کنند.
سوی میدان خاص اسب بتاختروی ما از نقاب ما نشناخت
هوش مصنوعی: اسب به سمت میدان میتازد و ما را نمیشناسد، زیرا در پوشش خود پنهان شدهایم.
بر سرِ کوی ما ز زشت و نکوسگی آمد کسی نیامد ازو
هوش مصنوعی: در خیابان ما، هر کسی که آمده، از خوبی و بدی هیچ خبری ندارد. فقط یک سگ به اینجا آمده است و هیچ کس دیگری نیامده است.
عقل و جان را به حکم من نسپردسوی رای و هوای خویشم برد
هوش مصنوعی: عقل و جانم را به دست سرنوشت نسپار، زیرا به سوی اراده و خواستههای خودم میکشانم.
گه به تیغ هوا بخست مراگاه بر دام نفس بست مرا
هوش مصنوعی: گاهی خنجر عشق مرا میزید و گاهی دام نفس مرا میگرفت.
گه به سوی شراب راند مراگه به راه سرود خواند مرا
هوش مصنوعی: گاهی مرا به سمت شراب میکشاند، و گاهی به سوی آواز و سرود هدایت می‌کند.
گه شکستی چوچوب را سکنهسر و روی حروفم از شکنه
هوش مصنوعی: گاهی اوقات با شکستها و ناامیدیها، زندگی روزمرهام تحت تأثیر قرار میگیرد و روح من پر از غم و اندوه میشود.
گه چو قوّال کرده از نغمهمتفرّق حروفم از زخمه
هوش مصنوعی: گاهی مانند قوال، با نغمهای زیبا و گوشنواز، حروفم را بههم پیوند میزنم و از ضربهٔ ساز، جذابیت میبخشیم.
ای مدبّر ز مُدبری چونینخواهم انصاف تو به یوم‌الدین
هوش مصنوعی: ای مدبر، از تدبیر تو، این گونه انتظار انصاف دارم در روز دین.
در سرای مجاز از سر نازگه به بازار و گه به بانگ نماز
هوش مصنوعی: در این مکان موقتی، گاهی با ناز و لطافت وارد میشوم و گاهی با صدای دلنشین دعا.
جلوه کردی برای اعجازیگه به حرفی و گه به آوازی
هوش مصنوعی: تو با زیبایی و هنر خود به گونهای درخشیدی که گاهی با سخن و گاهی با نغمهات همه را شگفتزده کردی.