بخش ۱۳ - در قناعت و انزوای خویش گوید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به فردی که زیر تاثیر دنیا و مادیات است، تذکر می‌دهد که به جای نگرانی از وضعیت خود و سرزنش دیگران، باید به گنجینه واقعی درون خود توجه کند. او می‌گوید که اگر به زحمت و رنج دست زدن، در نهایت به نتیجه دلخواه نخواهد رسید و بهتر است که از خالق خود بخواهد و از مردم توقع نداشته باشد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ با ارزش یا کمالی از جایی غیر از خود فرد به دست نمی‌آید و افراد نباید به چیزهای بی‌ارزش دل ببندند. به طور کلی، پیام این شعر دعوت به خودشناسی و اتکا به توانایی‌های درونی است.
ای که در زیر طبع گردونیچند گویی مرا که از دونی
هوش مصنوعی: ای کسی که زیر آسمان پرچرخش قرار داری، چرا به من میگویی که از جایگاه پست میآیم؟
با چنین گنج در چنین گنجیچه گنه گنج را تو ناگنجی
هوش مصنوعی: با داشتن چنین گنجی و در جایی که گنجینهای وجود دارد، چه ایرادی دارد که تو گنج را درک نکنی؟
رنج با گنج و زحمت نااهلچون بریدی طمع ترا شد سهل
هوش مصنوعی: اگر از زحمت و تلاش دور شوی، هرچند که به جای آن پول و ثروت به دست آوری، به راحتی به خواستههایت نمیرسی.
زحمت خود ز اهل عصر بکاههرچه خواهی ز خالق خودخواه
هوش مصنوعی: با دیگران کمتر دغدغه و مشکل داشته باش و تا میتوانی از خداوند آنچه را که میخواهی طلب کن.
خلق را جمله صورتی انگارهیچی از هیچ خلق طمع مدار
هوش مصنوعی: مردم را فقط به ظاهرشان قضاوت نکنید و از هیچ چیزی که از آنها میبینید، توقعی نداشته باشید.
جُرم من اندرین چه می‌دانیچون بدیدی کمال نادانی
هوش مصنوعی: مرا هنگامی که به خطا کار کردم، تو چگونه میتوانی قضاوت کنی در حالی که خود تو هنوز به کمال دانش نرسیدهای؟
نرسد در ولایت دل خویشهیچ بی‌حوصله به حاصل خویش
هوش مصنوعی: در سرزمین دل خود هیچ کس بی‌حوصله به هدف و نتیجهی خود نمیرسد.