غزل شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات انسانی و وضعیت زندگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از نمادهایی چون مژگان، آب و باده، از آموزه‌های فلسفی و عشق سخن می‌گوید. او اشاره دارد که بخت بد ممکن است فرد را به خواب و توهم کشاند، اما واقعیت‌های تلخ و دردهای زندگی را نمی‌توان با شکر خواب و خوش‌خیالی معالجه کرد. شعر به این نکته نیز می‌پردازد که زیبایی‌ها و خوشی‌ها زودگذر هستند و پیوند واقعی در عشق و زندگی بیش از یک مقصد نیست. همچنین، شاعر به ارزش درونی و عشق واقعی اشاره می‌کند و به خواننده یادآور می‌شود که حوادث زندگی نمی‌توانند ما را از مسیری که انتخاب کرده‌ایم دور کنند، و در نهایت، اهمیت زمان و لحظه‌های عاشقانه را برجسته می‌کند.