غزل شمارهٔ ۱۳۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج شاعر از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر دروازه دلش را به‌همراه باغی پر از غم و اشک توصیف می‌کند و از سرگردانی و تنگی نفس ناشی از عشق صحبت می‌کند. او به پیچش‌های عشق و زیبایی‌های دلربا اشاره می‌کند و از خطر قلم و نوشتن در این حال و هوا می‌گوید. شاعر همچنین به تلاش و همت خود اشاره کرده و بیان می‌کند که عشق حتی با وجود مشکلات، ارزشمند است. در نهایت، او به ترس‌هایی که در عشق وجود دارد و زیبایی‌هایی که در عواطف نهفته‌اند، اشاره می‌کند.
باغ و راغ من خونین جگرستنفسی کز دل من تنگ ترست
هوش مصنوعی: باغ و باغچهام پر از درد و رنج است و تنفسی که از دل من میآید، سنگینتر از هر چیز دیگری است.
ز آنچه آن سرو بخود می پیچدپیچش طره و تاب کمرست
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و قوی بودن آن سرو، پیچش موها و تاب کمرش به خودی خود جلب توجه می‌کند.
بیزبان باش، نبینی که قلمبا زبانست و سرش در خطرست
هوش مصنوعی: سکوت کن، زیرا اگر صحبت نکنی، متوجه نمیشوی که نوشتهها با زبان ارتباط دارند و ممکن است موضوعات حساس و خطرناکی در آنها وجود داشته باشد.
آب از اشک جگرسوز خوردنخل آهم که سراسر ثمرست
هوش مصنوعی: نخل که پر از ثمر است، از درد و رنجی که دارد، به آب تبدیل میشود و اشک میریزد.
همت عالی ما هست تهیشاهبازیست که بی بال و پرست
هوش مصنوعی: همت بلند ما همانند یک پرنده عظیم است که بدون بال و پر نمیتواند پرواز کند.
برنگردید بچشمم تا رفتخواب با اشک مگر هم سفرست
هوش مصنوعی: چشمم تا زمانی که خواب و اشک به هم آمیختهاند، به کجا بازنگشته است. آیا ممکن است این خواب همسفرم باشد؟
نکهت گوهر دلها سفتهمژه حکاک عقیق جگرست
هوش مصنوعی: عطر و جلوهی زیبا و دوستداشتنی قلبها، همچون نقشونگاری که بر روی سنگ عقیق حک شده باشد، در دل انسانها به یادگار مانده است.
بیم سر باشد اگر در ره عشقچون سرت پای شود بیخطرست
هوش مصنوعی: اگر در مسیر عشق دچار نگرانی باشی، هیچ مشکلی پیش نمیآید، چون وقتی سرگذاری بر روی این راه، پاهای تو در امان خواهد بود.
آستین هر که بدستش افتاددر پی کشتن شمع سحرست
هوش مصنوعی: هر کسی که آستینش به دست کسی بیفتد، در واقع در تلاش برای خاموش کردن نور شمع صبحگاهی است.
اختر طالع وارون کلیمنظر تربیتش از شررست
هوش مصنوعی: ستارهای که در طالع اوست، وضعیت نامناسبی دارد و این به خواب و تربیت او آسیب میزند.