غزل شمارهٔ ۴۹۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره حالتی از تواضع و فقر است. شاعر خود را خاک‌نشین و عریان توصیف می‌کند و به چهل سال پوشیدن لباس کهنه اشاره دارد. او از درد وداع و پریشانی خود می‌گوید و نسبت به اوضاع نابسامان جهان نگرانی دارد. با اشاره به خاک تواضع، بر تقدیر و سرنوشت خود تأکید می‌کند. او با اشاره به نمادهای مذهبی و فرهنگی، نشان می‌دهد که به رغم سختی‌ها و نبود منابع، هنوز در جستجوی معنا و ارادت است. شاعر خود را به کلیم (حضرت موسی) تشبیه می‌کند و بیانگر این است که از مکان‌های مختلف فاصله دارد و در جستجوی حقایق بزرگ‌تر است.
خاک نشینی است سلیمانیمدست بود افسر سلطانیم
هوش مصنوعی: ما از خاک به وجود آمدهایم و در این زندگی مانند سلیمان حکیم هستیم، اما در عین حال دست ما به عرش و مقام سلطنت میرسد.
هست چهل سال که میپوشمشکهنه نشد جامه عریانیم
هوش مصنوعی: مدت چهل سال است که این لباس را پنهان میکنم و هنوز هم لباس عریان من کهنه نشده است.
جوش سرشکم بمقام وداعجمعم و سرگرم پریشانیم
هوش مصنوعی: در لحظه وداع، اشکهایم به جوش آمده و من در میان جمع دوستانم بیقرار و پریشان هستم.
نسخه گرفتست نظام جهاناز نسق بیسر و سامانیم
هوش مصنوعی: جهان به نوعی از بینظمی و بیسامانی ما تقلید کرده و بر اساس آن شکل گرفته است.
خاک تواضع ز ازل ریختهدست قضا بر خط پیشانیم
هوش مصنوعی: از آغاز، خاک تواضع بر سرنوشت من به دست قضا ریخته شده است.
روی نیاز از همه سو تافتمقبله نفهمیده مسلمانیم
هوش مصنوعی: در جستجوی نیازم از هر طرف به سمت قبله روی آوردم، اما نمیدانم که آیا واقعاً مسلمانم یا نه.
بخت ز آغوش من انگیختههمچو صدف باعث ویرانیم
هوش مصنوعی: بخت من از آغوشم بیرون رفته و مانند صدف، باعث ویرانی من شده است.
در دهن از روزه حرمان مننیست جز انگشت پشیمانیم
هوش مصنوعی: در دل من وقت روزه، چیزی جز پشیمانی از کارهای گذشته نیست.
من ز سواد سخنم چون کلیمنه همدانی و نه کاشانیم
هوش مصنوعی: من از عمق کلامم مانند کلیم (حضرت موسی) هستم و نه اهل همدانم و نه اهل کاشان.