شمارهٔ ۵ - شکایت از تب و لرز
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حالتی از بیماری و تب می‌پردازد که گویا فرد را در خود می‌پیچد و از او آرامش می‌گیرد. شاعر از تب و لرزهای ناشی از رنج و سردرگمی در زندگی می‌گوید و اشاره دارد که شرایط سخت روزگار به او این حالت را بخشیده است. در شبهای تار از اضطراب بی‌تابی می‌کند و احساس تنهایی و بی‌مونس بودن می‌کند. او به شدت از درد و تب رنج می‌برد و بینش او به زندگی، پر از زخم‌ها و دردهای کهنه و تازه است. شاعر در نهایت از این احساس بی‌قراری و سوزش درون سخن می‌گوید، که همواره با وجود این دردها، امید به بهبودی و آرامش در دلش وجود دارد.
روزگاری شد که با تب لرز هم پیراهنمقسمت من گشته این از سرد و گرم روزگار
هوش مصنوعی: روزی بود که به خاطر تب و لرز به شدت در رنج و عذاب بودم و حالا پیراهنم به نوعی به من تعلق دارد؛ این نتیجهای است از سرما و گرمای زندگی.
وقت رفتن می سپارد خود بمن تب لرز خویشداد امانت داری درد تو ما را اعتبار
هوش مصنوعی: وقتی که میرود، خود را به من میسپارد و تب و نگرانیاش را به من میدهد تا نگهدارم. درد تو برای ما ارزش و اعتبار دارد.
شب که شد از اضطراب پیکر بیطاقتمتار در پیراهنم چون نبض گردد بیقرار
هوش مصنوعی: شب که میشود، از نگرانی و بیقراریام بدنم به شدت بیتاب میشود و تارهای پیراهنم مانند نبضی نا آرام به حرکت درمیآید.
باز گرمی نامزد کرد از پی همخانگیدید گردون چون ندارم مونس شبهای تار
هوش مصنوعی: اگر دوباره نامزد کنم و رابطهای شروع کنم، قبلاً تجربه کردهام که آسمان به من چه می‌گوید؛ چون شبهای تاریکم را که هیچ کس در کنارم نیست، تحمل نمیکنم.
فال صحت بهر ما بیند مزاج ایدل مترسدمبدم بر هم خورد گر استخوآنها قرعه وار
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که حالتی مطمئن و سالم برای ما در نظر گرفته شده است، اما در عین حال، هیجانات و تغییرات ناگهانی ممکن است پیش بیاید. نباید از این تغییرات هراسید، حتی اگر مثل قرعهکشی سرنوشتساز باشند.
آبرا مانند مشک از نهر گردن می خورمچون تنور از نان خورم بیرون دهم بی اختیار
هوش مصنوعی: آب مانند مشک از نهر مینوشم و درست مثل تنوری که نان را بیرون میدهد، ناخواسته آن را بیرون میفرستم.
پیکر چون موی من از بیقراریهای لرزنسبتش افزون شوم هر دم بتار زلف یار
هوش مصنوعی: شکل و حال من همانند موی سرم است که به خاطر بیقراریهایم مرتباً تغییر می‌کند و با هر لحظهای که میگذرد، بیشتر به موهای زلف محبوبم شبیه میشوم.
زانکه می سوزد درونم ز آتش جانسوز تبآب چون بینم بسان موج گردم بیقرار
هوش مصنوعی: به خاطر آتش سوزانی که درونم را میسوزاند، وقتی آب را میبینم، مانند موج بیقرار میشوم.
ملک تن از ترکتاز لرزه بر هم خورده استیکسر مو را بجای خود نبینم استوار
هوش مصنوعی: بدن من از شدت فشار و مشکلات به شدت لرزان است، اما وقتی به موهایم نگاه میکنم، میبینم که حتی آنها هم در مکان خود ثابت و سر جای خود قرار دارند.
زخم‌های کهنه را بگسسته از هم بخیه‌هاداغ‌های تازه را افتاده مرهم بر کنار
هوش مصنوعی: زخم‌های قدیمی را که به هم دوخته شده بودند، اکنون گسسته و باز شدهاند و بر روی آنها داغهای جدید به وجود آمده است که همچون دارویی بر روی زخم‌ها قرار گرفتهاند.