شمارهٔ ۱۳ - شکایت از تب و لرز
هوش مصنوعی: غزل بیانگر حال یک بیمار در اثر تب و درد است. شاعر از میهمانی ناخوانده (تب) شکایت می‌کند که او را رنج می‌دهد و از اشک و زردی رویش می‌گوید. او هر لحظه نعمت‌های خود را بر سر میهمان می‌گذارد تا یاد دوستش در دلش نماند. در عین حالی که زخم‌ها و دردهایش را به تصویر می‌کشد، می‌کوشد تا خاطرات را در ذهن خود زنده نگه دارد. شاعر به ضعف و ناتوانی خود اشاره کرده و از طبیبان و درمانگران ناامید است. او در تلاش است تا داستان بیماری‌اش را به یاد داشته باشد و از حسرتی که به خاطر منع طبیبان بر دلش نشسته، می‌گوید. در نهایت، او آرزوی یک قطره آب زندگی‌بخش دارد تا دردهایش را تسکین دهد.
سرور ازین میهمان پُرتَعَب یعنی که تبچند روزی شد که تصدیع فراوان می‌کشم
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که از این مهمان پرشور و شوق خوشحالم، ولی احساس میکنم که این احساس شوق و هیجان در طی چند روز اخیر به شکلی مداوم و پیوسته بر من فشار آورده است.
آنچه از دست من آمد ز اشک سرخ و روی زردپیش او هر لحظه نعمت‌های الوان می‌کشم
هوش مصنوعی: هرچه از من برآمده، شامل اشکهای سرخ و چهرهای زرد است، اما در هر لحظه، جلو او انواع نعمتها را به نمایش میگذارم.
تا نسوزد در دل من یادگار دوست رازاستخوان پیکان جانان را به دندان می‌کشم
هوش مصنوعی: تا زمانی که یادبود دوست در دل من زنده است، با تمام قدرت و عزم خود به یاد او میافتم و همچون تیری که در قلبم نشسته، آن را به دندان می‌کشم.
تیغ‌های آبدارم هست از فوج سرشکلیک بر روی مرض از ضعف لرزان می‌کشم
هوش مصنوعی: من در خود قدرت و انرژی زیادی دارم، اما از ضعف و ناتوانی نمیتوانم به درستی عمل کنم.
همچو طفل نوخطی کاستاد گیرد خامه‌اشمن عصا را بر زمین ز امداد یاران می‌کشم
هوش مصنوعی: مانند کودکی که تازه خطی را آغاز کرده و قلمش را به دست میگیرد، من نیز عصای خود را بر زمین میزنم و از یاری دوستانم کمک میطلبم.
در طلسم بی‌قراران من ز خود افتاده‌امکم به لوح خاطر آن زلف پریشان می‌کشم
هوش مصنوعی: در حالتی از بیقراری، به گونهای از خود بیخبر شدهام، و تنها یاد آن موهای پریشان را در ذهنم نقش میزنم.
نیست چون مقراض انگشت طبیبان آهنینزخم خوش چیزیست، دست از دست ایشان می‌کشم
هوش مصنوعی: دست زدن به کارهای بیفایده و آسیبزننده، مانند ابزارهای تیز طبیعت، به چیزی زیبا و خوب نمیانجامد. بنابراین، من رابطهام را با این افراد قطع میکنم.
تا شمار نوبت تب را نگه دارم درستبر زمین هرگاه غلتم خط به مژگان می‌کشم
هوش مصنوعی: من در تلاش هستم که شمارش نوبت پرتاب تب را درست روی زمین نگه دارم و هر وقت که به زمین میافتم، یک خط بر روی مژگانم می‌کشم.
بسترم از پهلوی من صفحه مسطر زدستداستان فربهی را خط نسیان می‌کشم
هوش مصنوعی: من بر روی بستر خود داستانی را که فراموش شده، مرور میکنم و تلاش میکنم تا آن را دوباره به یاد بیاورم.
از نقاهت گر چو برقم کرده پر سودی نکردمن هم آخر انتقام خود ز دوران می‌کشم
هوش مصنوعی: اگرچه از بیماری یا ضعف ناشی از فشار رنج میبرم، اما هیچ سودی برایم نداشته است. در نهایت، من هم برای خود حقطلبی و انتقام میچشم.
اشک تا بر لب رسد از گرمی ره سوختهمنت خشکی همین از چشم گریان می‌کشم
هوش مصنوعی: وقتی که اشک به لبه چشم میرسد و از شدت دلتنگی و اندوه به وجود میآید، من از همین چشمهای گریان از حسرت و اندوهی که در دل دارم، یاد میکنم.
ساغر تبخاله‌ها کو تا دگر پُر می‌شودجان اگر بر لب رسد خجلت ز مهمان می‌کشم
هوش مصنوعی: کجاست جامی که دوباره پر شود؟ اگر جانم به لب برسد، از شرم مهمان نمیتوانم ادامه دهم.
بوده‌ام فرمانروای عالم آب و کنونحسرت یک قطره از منع طبیبان می‌کشم
هوش مصنوعی: من روزگاری فرمانروای همه چیز بودم و حالا تنها به خاطر نرسیدن به یک قطره آب دچار حسرت شدهام.
مشتی از خاک درت پنهانی از چشم طبیبگر فرستی سوی من زان آب حیوان می‌کشم
هوش مصنوعی: اگر کمی از خاک در خانهات را به طور مخفیانه به طبیب بفرستی، من از آن خاک با آب زندگی‌بخش مینوشم.