شمارهٔ ۱۶ - در وصف اورنگ پادشاهی
هوش مصنوعی: آیة الکرسی به عنوان نشانه‌ای از قدرت و عظمت الهی توصیف می‌شود. در این شعر، کرسی به مثابه مکانی برای شاه جهانیان معرفی شده که بر آن نشسته و بر همه چیز تسلط دارد. این شاه، وارث عالم و زیبنده اورنگ شاهی است که به وی اختصاص یافته، و برفراز او هیچ‌کس مانند او وجود ندارد. در این فضا، فلک و زمین به نوعی به خدمت او درآمده‌اند و جلوه‌ای از بزرگی و رفعت را به تصویر می‌کشند. این نماد به نوعی به جاودانگی و احترام به مقام الهی اشاره دارد.
آیة الکرسی فلک خواند و دمید از روی صدقبر همین کرسی چو شاهنشاه بروی آرمید
هوش مصنوعی: آیة الکرسی مانند ستارهای در آسمان درخشان است و با صداقت و حقیقت بر این کرسی نشسته است، مانند یک پادشاه که بر تخت سلطنت خود تکیه زده است.
وارث عالم شهنشاه زمان شاه جهانکایزدش زیبنده اورنگ شاهی آفرید
هوش مصنوعی: وارث جهان، پادشاه زمان، شاهی است که برای او مقام پادشاهی و زیبایی مناسب است.
تا بروبد صحن بزمش پشت گردون خم گرفتتا بشوید پای تختش آب از گوهر چکید
هوش مصنوعی: در اینجا، گفته می‌شود که وقتی در مجلس جشن و سرور آماده میشوند، به قدری مقام و عظمت این مجالس بالاست که گویی آسمان هم خم شده است تا از آنجا آب طلایی بر پای تخت او بریزد. این تصویرسازی نشاندهندهی شکوه و بزرگی آن لحظه است.
تخت را باید که ناید بر زمین پا از نشاطبرفراز خویش هرگز خسروی چون او ندید
هوش مصنوعی: برای نشستن بر تخت، باید از زمین پا بلند شود. هرگز پادشاهی چون او را با این نشاط و سرزندگی ندیدهام.
با فلک دعوی رفعت کرد و بر کرسی نشاندهر کف خاکی که بروی پای این کرسی رسید
هوش مصنوعی: هر خاکی که به این کرسی میرسد، به آسمان چنان ادعای بلندی دارد که خود را بر روی این تخت نشسته میبیند.
باد بر کرسی رفعت جاودان شاه جهاننام کرسی تا شود مذکور با عرش مجید
هوش مصنوعی: باد بر جایگاه بلند و جاودانی که شاه جهان در آن قرار دارد، میوزد. نام این جایگاه باید به یاد آورده شود و با عرش پاک خداوند مرتبط گردد.