شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به مشاهده‌گری و تجربه‌های خود اشاره می‌کند. او از دنیا یاد می‌گیرد که در کنار بی‌ادبان، ادب را از مشکلات و سختی‌ها کسب کرده است. همچنین، او از دل‌های تیره و ناامید می‌گوید که به نظر می‌رسد هیچ راهی برای تغییر وضعیت خود ندارند. در نهایت، اشاره‌ای به آسیب‌پذیری و زود خاموش‌شدن امید دارد، مانند شمعی که در باد آسیب می‌بیند.
خواری از دهر دانش اندوخته دیداز بی ادبان جور ادب آموخته دید
هوش مصنوعی: شخص درervaring adversities از زندگی، درک کرده که چقدر دانش و بینش ارزشمند است، اما همچنین متوجه میشود که بیادبی و رفتار ناپسند دیگران میتواند او را به یاد آداب و ادب بیاندازد.
با تیره دلان زمانه را کاری نیستآفت از باد شمع افروخته دید
هوش مصنوعی: با افرادی که دلگیر و ناامید هستند، نمیتوان کار مهمی انجام داد؛ مانند شعله شمعی که در برابر وزش باد آسیبپذیر است.