شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس تنهایی و افسوس گوینده است. او به خاک اشاره می‌کند که در آن سرمه‌ای از بینایی نهفته است، و از اینکه پس از گذراندن زندگی، در میان جمعیت و لشکر دیگران، همچنان در خانه خود محصور و تنها مانده، غمگین است. احساس بی‌جایی و انزوا به وضوح در این ابیات دیده می‌شود.
ای خاک در تو سرمه بینائیافسوس که بعد از این جهان پیمائی
هوش مصنوعی: ای خاک، در تو رازهایی نهفته است که میتواند دیدگان را روشن کند، اما افسوس که پس از گذر از این دنیا، دیگر نمیتوان به آنها دست یافت.
لشکر همه در شهر فرود آمد و مندر خانه زین بماندم از بیجائی
هوش مصنوعی: همه سربازان به شهر آمدهاند و من به خاطر بیسرانجامی و ناچاری هنوز در خانهام ماندهام.