شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی از غم و اندوه سخن می‌گوید که هیچ‌گاه از او دور نمی‌شود. او احساس می‌کند که غم در دلش ریشه‌دار است و مانند گلی پژمرده، برای همیشه تحت تأثیر داغی از جنون باقی می‌ماند. اشک‌هایی که از چشمش می‌ریزد، نشانه‌ای از این درد عمیق و همیشگی است.
غم جای دگر نمی رود از بر منتا هست نشان از دل غم پرور من
هوش مصنوعی: غم هیچ‌گاه از من دور نمی‌شود، زیرا نشانه‌ای از دل پر از غمهای من همیشه باقی است.
پژمرده نمی شود گل داغ جنونتا می گذرد سیل سرشک از سر من
هوش مصنوعی: گل عشق و دلدادگی هرگز پژمرده نخواهد شد، حتی زمانی که اشکهای غم و اندوه به شدت از چشمانم سرازیر میشود.