شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تسلیم و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که هر جا برود، عشق و یاد معشوق در او حضور دارد و در حقیقت، همه جا برای او به نوعی آستانه‌ای از محبت و عشق معشوق است. او خود را بنده‌ای می‌داند که هرگز نمی‌تواند از عشق معشوق فاصله بگیرد.
زنهار مگو که بنده گمراهمهر جا که روم بکویت افتد راهم
هوش مصنوعی: مراقب باش که نگو من بنده‌ای گمراه هستم، زیرا هر کجا که بروم، راه به سوی تو میافتد.
عالم همه آستانه درگه تستهر جا باشم ساکن این درگاهم
هوش مصنوعی: در هر کجا که باشم، همیشه در آستانه درگاه تو قرار دارم و جهان برای من محل ورود به توست.