شمارهٔ ۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساس تنهایی و ناامیدی خود را بیان می‌کند. او از وسوسه‌ها و خواسته‌های نفسانی خود بیزار است و به دنبال آرامش و نظم در افکارش است. او به این واقعیت اشاره می‌کند که تنها چیزی که در اختیار دارد، روزه است، اما حتی این روزه نیز در واقع ناشی از کمبود و ناداری‌اش است.
دست هوسم را ز درم بیزاریستطبعم از فکر جمع سامان عاریست
هوش مصنوعی: دست خواستهها و تمایلاتم از درونم دور است و طبیعت من از اندیشه و تفکر گروهی بیبهره است.
چیزیکه توان گفت که دارم روزه استآنهم چو نکو بنگری از ناداریست
هوش مصنوعی: چیزی که میتوانم بگویم که دارم، همان روزه است و وقتی خوب به آن نگاه کنی، میبینی که این نیز از فقر است.