تناجی
نجم‌الدین رازی

شمارهٔ ۵۲

گه هشیارم ز باده گاهی مستمگاهی چو فلک بلند و گاهی پستم
گه مومن کعبه ام گهی کافر دیرمن ز آن خود آن چنان که هستم هستم