شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و ارتباط عمیق بین دو نفر می‌پردازد. شاعر می‌گوید در زمانی که هیچ چیز وجود نداشت، تنها عشق و وجود آن دو نفر بود که ارزش و معنایی به زندگی می‌بخشید. همچنین، او به مفهوم زمان اشاره می‌کند و در می‌یابد که امروز و دیروز تنها یک مفهوم نسبی هستند و در واقع، آنها همواره در یکدیگر متجلی هستند. در کل، شعر بر اهمیت عشق و حضور شخصی دیگر در زندگی تأکید می‌کند.
آن دم که نبود بود من بودم و توسرمایهٔ عشق و سود من بودم و تو
هوش مصنوعی: در زمانی که من هیچ وجود واقعی نداشتم، تو تنها چیزی بودی که برایم ارزشمند و مهم بودی. عشق و نفع من تنها از تو نشأت میگرفت.
امروز و دی از دیری و زودی است و چوننه دیر بد و نه زود من بودم و تو.
هوش مصنوعی: امروز و دیروز هر دو به زمان گذشته و آینده اشاره دارند و وقتی نه دیر بودن بد است و نه زود، یعنی من و تو همیشه در کنار هم بودیم.