شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر معشوق را مانند شمعی جاودانه و دلسوز توصیف می‌کند که جان او را پر کرده است. شور و هیجان عشق او به قدری قوی است که احساس دیوانگی را در دلش بیدار می‌کند. به طور کلی، این شعر بیانگر عشق عمیق و احساسی است که نمی‌تواند از آن فرار کند.
شمع ازلی دل منت پروانهجان همه عالمی مرا جانانه
هوش مصنوعی: شمعی که همیشه سوزان است، دل من با عشق پروانهای وابسته به آن است و تمام عالم برای من به خاطر این عشق، باارزش و دوستداشتنی است.
از شور سر زلف چو زنجیر تو خاستدیوانگی دل من دیوانه.
هوش مصنوعی: زمانی که زلفت مثل زنجیری به سرم افتاد، دیوانگی قلبم به اوج رسید و من به جنون دچار شدم.