شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و لایق بودن خود در مقابل معشوقش اشاره می‌کند. او می‌گوید که با وجود اینکه عشق او کم از لایق بودنش نمی‌کاهد، در جهان کمتر کسی مثل او عاشق و کسی مثل معشوقه‌اش دیده می‌شود. به عبارتی، شاعر بر علاقه و یگانگی معشوقه‌اش تأکید می‌کند و خود را در این عشق برجسته جلوه می‌دهد.
ای حسن ترا به عشق لایق چو منیدر عشق تو کم فتاد لایق و منی
هوش مصنوعی: ای حسن، تو به اندازه عشق من شایسته و لایق هستی، اما در عشق تو من تنها کسی هستم که کمتر از شایستگی نیاز دارم.
تا چشم جهان چشمهٔ خورشید شدستمعشوقه چو تو ندید و عاشق چو منی.
هوش مصنوعی: وقتی که آسمان چشمهٔ نور و روشنایی شده است، معشوقی مثل تو را نمیتوان دید و عاشقانی مثل من نیز در این ظلمت ماندهاند.