شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به مخاطب می‌گوید که اگر کسی به دنیای ناامن و فریبنده دل بسپارد، ناگزیر به سمت سردی و ناپاکی می‌رود. او باید مراقب کارهای خود باشد، زیرا در غیر این صورت به مانند بیماری خواهد شد که از رسیدگی بی‌بهره است. همچنین، نباید در غفلت به خواب برود؛ چرا که عمر انسان به سرعت می‌گذرد و ناگهان به پایان می‌رسد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که انسان خوشبخت کسی است که پیش از رسیدن مرگ، به حقیقت و واقعیت‌های زندگی پی می‌برد.
آن کس که دل به دنیای غدار می‌دهدنا پاک و سرد و واهی و غدار می‌شود
هوش مصنوعی: کسی که دل به دنیا و زیباییهای فریبندهاش میسپارد، در نهایت دچار ناپاکی و سردی می‌شود و به عالم بیمعنایی و خیانت تبدیل می‌شود.
تیمار کار خویش خور ار عاقلی که دلتیمار چون نیابد بیمار می‌شود
هوش مصنوعی: اگر انسان عاقل باشد، باید به کارهای خود رسیدگی کند؛ زیرا اگر دلش را رها کند و به فکر آن نباشد، مانند بیماری می‌شود که در معرض خطر و ناراحتی قرار میگیرد.
کم خُسب زیر سایهٔ غفلت که ناگهانخورشید عمر بر سر دیوار می‌شود
هوش مصنوعی: به آرامی در سایهٔ غفلت نباش، زیرا ممکن است ناگهان زمان عمرت به پایان برسد و به زودی فرصتی برایت باقی نماند.
خرم دلی که در همه عمرش یکی نفسپیش از اجل ز علت بیدار می‌شود
هوش مصنوعی: دل شاد و خوشحالی که در طول عمرش، یک نفس قبل از مرگ، به علت بیدار می‌شود.